Debaty sejmowex908 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie realizacji ustawy z dnia 21 marca 1990 r. o zwrocie korzyści uzyskanych niesłusznie kosztem skarbu państwa lub innych osób prawnych

   Szanowny Panie Marszałku! Uzupełniając informacje i dane liczbowe zawarte w mojej odpowiedzi z dnia 23 sierpnia 1999 r. na interpelację pana posła Jacka Kasprzyka, przesłaną przy piśmie dyrektora Sekretariatu Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 lipca 1999 r., które obejmowały okres od 1990 r. do lipca 1997 r. i stanowiły co do istoty powtórzenie informacji i danych liczbowych udzielonych w odpowiedzi z dnia 20 sierpnia 1997 r. na interpelację pana posła Zbigniewa Wieczorka, uprzejmie informuję, jak następuje:    I. Po okresie wymienionym w odpowiedzi z dnia 23 sierpnia 1999 r. do dnia dzisiejszego wpłynęła jedna sprawa z żądaniami przewidzianymi w art. 1 ustawy z dnia 31 czerwca 1990 r. o zwrocie korzyści uzyskanych niesłusznie kosztem skarbu państwa lub innych państwowych osób prawnych (DzU nr 44, poz. 255 z późn. zm). Tak więc informacje i dane liczbowe zawarte w moim piśmie z dnia 23 sierpnia 1999 r. (MP-324/99) podlegają uzupełnieniu jedynie w jednej sprawie, która wpłynęła po lipcu 1997 r. w apelacji wrocławskiej z powództwa Komisji Krajowej NSZZ ˝Solidarność˝ w Gdańsku przeciwko 2 spółkom akcyjnym, 2 osobom fizycznym i skarbowi państwa - ministrowi skarbu państwa o zwrot korzyści wynikłych z nieprawidłowej wyceny majątku i zaniżenia wartości akcji Sąd oddalił powództwo, a Sąd Apelacyjny uwzględniwszy apelację zmienił ten wyrok w dniu 30 czerwca 1999 r. i zasądził na rzecz skarbu państwa kwotę 1 miliona złotych z odsetkami ustawowymi oraz orzekł o kosztach procesu.    II. Uzyskane obecnie materiały pozwalają na częściowe uzupełnienie informacji dotyczącej spraw, które wpłynęły w okresie od dnia wejścia w życie przedmiotowej ustawy do końca lipca 1997 r., a mianowicie:    1. W apelacji warszawskiej na 22 sprawy zawisłe do lipca 1997 r. uwzględniono powództwo w 6 sprawach, oddalono w 1 sprawie i umorzono postępowanie w 8 sprawach, w tym w 6 w związku z zawarciem ugody i w 2 w związku z cofnięciem pozwu. W 3 sprawach sąd II instancji nie rozpoznał jeszcze środków odwoławczych, w 1 sprawie wyznaczono termin rozprawy na 6 października 1999 r.    2. W apelacji białostockiej w 4 sprawach zawisłych przed sierpniem br. uwzględniono w 2 sprawach powództwo prokuratora przeciwko kilkunastu osobom fizycznym i spółce z o.o. oraz wojewodzie suwalskiemu o ustalenie nieważności umów sprzedaży ośrodka wypoczynkowego. Powództwo w trzeciej sprawie wytoczył również prokurator przeciwko osobom fizycznym w związku z zaniżonym czynszem za lokal użytkowy. Sprawa zakończyła się ugodą. W czwartej sprawie skarb państwa przeciwko KW SdRP o wydanie zabudowanej nieruchomości letniskowej oraz pięciu samochodów cofnął pozew z uwagi na zaspokojenie roszczeń przez pozwanego.    3. W apelacji gdańskiej na 18 spraw zawisłych przed sierpniem 1997 r.: oddalono 10 powództw, uwzględniono 3 powództwa.    W pozostałych pięciu sprawach postępowanie umorzono w związku z ugodą bądź cofnięciem pozwu.    Na podstawie akt spraw nie można ustalić, czy wyroki uwzględniające powództwo zostały zrealizowane. Nie sposób uzyskać takiej informacji od wierzycieli.    4. W apelacji krakowskiej po lipcu br. nie wpłynęła żadna sprawa, do lipca włącznie wpłynęło 12 spraw, z których 10 spraw wytoczył prokurator. Roszczenia procesowe opierały się na zarzucie wadliwości umów sprzedaży ruchomości bądź nieruchomości. W ośmiu sprawach powództwo oddalono, w trzech - postępowanie umorzono, a w jednej w dniu 15 czerwca 1992 r. zasądzono 500 000 000 starych złotych.    5. W apelacji lubelskiej wpłynęło do lipca 1997 r. ogółem 8 spraw, w tym jedna z powództwa związku zawodowego. Postępowanie w tej sprawie zawieszono postanowieniem z dnia 17 grudnia 1998 r., ponieważ powodowy związek zawodowy został prawomocnie wykreślony z rejestru, a minister skarbu państwa nie wstąpił do sprawy w miejsce dotychczasowego powoda.    6. W apelacji łódzkiej w okresie przed sierpniem 1997 r. w 10 sprawach powództwo wytoczył prokurator, a w dwóch sprawach - gminy.    Jedno powództwo gminy zostało oddalone, a w drugiej sprawie postępowanie umorzono w związku z cofnięciem pozwu.    Wszystkie 10 powództw prokuratorskich uwzględniono.    7. W apelacji katowickiej toczyło się przed sierpniem 1997 r. 8 spraw. W trzech sprawach powództwo oddalono, a w pozostałych sprawach postępowanie umorzono. Powództwa zostały wytoczone przez Radę Pracowniczą Elektrowni ˝Bełchatów˝, skarb państwa (urząd rejonowy i kuratorium) przeciwko fundacji.    8. W apelacji poznańskiej po lipcu br. nie wpłynęła żadna sprawa, a do lipca br. wpłynęło 31 spraw, w tym 17 spraw wytoczonych przez gminę bądź wojewodę. Oddalono powództwo w 11 sprawach, uwzględniono je w 3 sprawach i umorzono postępowanie w pozostałych 17 sprawach z powództwa Przedsiębiorstwa Budownictwa Rolniczego w Chodzieży (ugody, cofnięcie pozwu). Nie sposób ustalić, w jakim stopniu orzeczenia zostały zrealizowane, bo informację tę można by uzyskać od podmiotów, których powództwo uwzględniono.    9. W apelacji rzeszowskiej do lipca 1997 r. wpłynęło 17 spraw, w tym w 10 sprawach wytoczył powództwo prokurator, a w 7 sprawach gminy. W 9 sprawach powództwo zostało oddalone, a w 8 sprawach uwzględnione, w tym w jednej sprawie częściowo, bo do kwoty 15 000 złotych.    10. W apelacji wrocławskiej po lipcu 1997 r. wpłynęła tylko jedna sprawa (wymieniona wyżej w pkt. I). Natomiast w okresie od 1990 r., tzn. od wejścia w życie przedmiotowej ustawy, do końca lipca 1997 r. wpłynęło 46 spraw. Powództwo oddalono w 9 sprawach, uwzględniono w 10 sprawach, a w pozostałych umorzono postępowanie bądź nie wydano orzeczeń kończących postępowanie. Sposób załatwienia tych spraw jest nadal przedmiotem badania ministerstwa, a o wynikach zostanie pan poseł Jacek Kasprzyk powiadomiony w stosownym terminie.    III. Rodzaje roszczeń dochodzonych i roszczeń uwzględnionych zostały omówione w odpowiedzi na interpelację poselską z 1997 r. oraz w piśmie z dnia 23 sierpnia 1999 r. Roszczenia te opierały się generalnie bądź na twierdzeniu, że umowy powodujące niesłuszne uzyskanie korzyści kosztem skarbu państwa lub innych osób prawnych były dotknięte nieważnością, bądź przewidywały rażąco zaniżone ceny nabycia ruchomości lub nieruchomości.    Wskazanie liczby orzeczeń, ˝które zostały zrealizowane˝, jest utrudnione, ponieważ ani regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych, ani instrukcja sądowa nie przewidują tego rodzaju zapisów w urządzeniach ewidencyjnych. Dlatego odpowiedź na to pytanie wymagałaby uzyskania informacji od wszystkich wierzycieli.    Z poważaniem    Minister    Hanna Suchocka    Warszawa, dnia 24 września 1999 r.