Debaty sejmowex908 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie rozporządzenia ministra finansów z dnia 12 maja 1999 r. dotyczącego składania zabezpieczenia przy przewozie towarów w ramach tranzytu

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z przesłaną przy piśmie z dnia 18 czerwca 1999 r., nr SPS-0202-2075/99, interpelacją pana Stanisława Steca, posła na Sejm RP, w sprawie rozszerzenia wykazu towarów o podwyższonym stopniu ryzyka, w stosunku do których nie udziela się zwolnienia ze złożenia zabezpieczenia przy przewozie towarów w ramach procedury tranzytu, stanowiącego załącznik do rozporządzenia ministra finansów z dnia 1 grudnia 1997 r. (DzU z 1997 r. nr 146, poz. 986 z późn. zm.), uprzejmie przedstawiam panu marszałkowi stanowisko ministra finansów w przedmiotowej sprawie.    Procedura tranzytu w rozumieniu obecnie obowiązujących przepisów Kodeksu celnego oznacza przemieszczanie się z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na polskim obszarze celnym towarów:    - niekrajowych, które nie podlegają w tym czasie należnościom celnym przywozowym i środkom polityki handlowej, w wypadku jeśli przemieszczanie tych towarów ma zakończyć się poza polskim obszarem celnym,    - niekrajowych, których przemieszczanie ma zakończyć się na polskim obszarze celnym, lub    - krajowych, w przypadkach, które zostały określone w przepisach szczególnych.    Objęcie towarów procedurą tranzytu może nastąpić na podstawie:    - dokumentów przewidzianych w przepisach prawa celnego, np. na podstawie dokumentu SAD,    - karnetu TIR,    - karnetu ATA oraz    - Wspólnej Procedury Tranzytowej (WPT).    Z praktyki wynika, iż stosunkowo niezbyt duża ilość przewozów przez terytorium Polski dokonywana jest w ramach tzw. tranzytu krajowego (tzn. kiedy procedura tranzytu rozpoczyna się i kończy na polskim obszarze celnym). Z reguły stosowane są bardziej opłacalne międzynarodowe procedury tranzytowe, na podstawie których stosuje się ujednolicone dokumenty i gwarancje (TIR, ATA, WPT).    Osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu jest główny zobowiązany, który sam lub przez upoważnionego przedstawiciela może dokonać zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą tranzytu. Obowiązkiem głównego zobowiązanego przy korzystaniu z procedury tranzytu jest złożenie zabezpieczenia w celu zagwarantowania kwoty wynikającej z długu celnego i innych należności mogących powstać w związku z przywozem lub wywozem towaru, chyba że organ celny zwolni głównego zobowiązanego od złożenia takiego zabezpieczenia.    Zgodnie z art. 100 § 2 Kodeksu celnego (DzU z 1997 r. nr 23, poz. 117 z późn. zm.) zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia może nastąpić w wypadku spełnienia przez głównego zobowiązanego następujących wymogów:    - ma on swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju,    - stale korzysta z procedury tranzytu,    - znajduje się w sytuacji finansowej zapewniającej wywiązanie się z zobowiązań mogących powstać wobec organu celnego,    - nie popełnił żadnego naruszenia przepisów prawa celnego ani przepisów podatkowych oraz    - podpisał na odpowiednim formularzu zobowiązanie do zapłacenia, na pierwsze pisemne żądanie organu celnego, kwoty należnej z tytułu dokonywania przewozów towarów objętych procedurą tranzytu.    Zgodnie z powyższym podmiot ubiegający się o uzyskanie przedmiotowego pozwolenia musi udokumentować nie tylko swoją wiarygodność, ale także dobrą kondycję finansową, która pozwoli w przypadku usunięcia towarów spod dozoru celnego na pokrycie należności celnych oraz podatkowych.    Spełnienie tak wysokich wymagań odnośnie do uzyskania pozwolenia może skutkować uzyskanie przez podmiot ułatwienia w postaci zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia, szczególnie że przepisy Kodeksu celnego, wzorując się na Kodeksie celnym Wspólnot Europejskich, wprowadzają liczne ułatwienia dla tzw. wiarygodnych podmiotów w celu usprawnienia obrotu towarowego z zagranicą. Nie bez znaczenia jest również fakt, biorąc pod uwagę położenie geograficzne Polski, iż procedura tranzytu jest jedną z najbardziej wykorzystywanych procedur celnych. Z tego względu sprawą niezwykle ważną jest eliminowanie wszelkich barier w jej stosowaniu oraz wprowadzanie szerokiego katalogu uproszczeń i ułatwień dla podmiotów w celu poprawy jej opłacalności.    Przedstawiona w interpelacji propozycja dotycząca zmiany załącznika nr 4 do rozporządzenia ministra finansów w sprawie określenia trybu i warunków wydawania i cofania pozwoleń na zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia przy przewozie towarów w ramach procedury tranzytu (...) (DzU z 1997 r. nr 45, poz. 445) dotycząca kolejnego obniżenia kwot, powyżej których nie wydaje się pozwolenia na zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia w procedurze tranzytu z 20 000 euro do 10 000 euro w stosunku do towarów rolno-spożywczych oraz ze 100 000 euro do 50 000 euro w stosunku do pozostałych towarów, mogłaby spowodować, iż uproszczenia dla tzw. wiarygodnych podmiotów nie miałyby praktycznego zastosowania z powodu ustalenia bardzo niskiego pułapu kwotowego przesyłki.    Należy zaznaczyć, iż przedmiotowe rozporządzenie ma bardzo ograniczone zastosowanie z tego względu, iż zwolnienia w ramach wyżej wymienionego rozporządzenia dotyczą wyłącznie towarów przewożonych w ramach tzw. tranzytu krajowego, czyli pomiędzy urzędami celnymi znajdującymi się na polskim obszarze celnym. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż do chwili obecnej do Ministerstwa Finansów nie wpłynęły żadne sygnały co do naruszania przepisów prawa celnego w tym zakresie, a w szczególności nadużywania zwolnienia z obowiązku składania zabezpieczenia. W tym kontekście pojawia się wątpliwość, czy należy administracyjne ograniczać ułatwienia wynikające z Kodeksu celnego dla wszystkich rzetelnych podmiotów w oparciu o przypuszczenie, że może dojść do naruszenia prawa.    Podkreślenia wymaga ponadto fakt, iż zgodnie z postanowieniami porozumienia WTO w sprawie rolnictwa Polska będzie mogła w ciągu 1999 r. nałożyć opłaty celne dodatkowe w imporcie niektórych produktów rolnych (wprowadzane na wniosek Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej), jeśli import tych towarów przekroczy ustaloną, zgodnie z zasadami wyżej wymienionego porozumienia, wielkość progową lub gdy ceny w imporcie będą niższe od wyznaczonej ceny progu.    W tym zakresie zostały w bieżącym roku wydane dwa rozporządzenia ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej:    - z dnia 18 lutego 1999 r. w sprawie określenia ceny progu dla towarów rolnych przywożonych z zagranicy (DzU nr 16, poz. 150)    - z dnia 18 lutego 1999 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia wykazu towarów rolnych przywożonych z zagranicy, na które mogą być nałożone opłaty celne dodatkowe (DzU nr 16, poz. 151).    Znowelizowano także ustawę z 1994 r. o zasadach, warunkach i trybie nakładania opłat celnych dodatkowych na niektóre towary przywożone z zagranicy.    Powyższe regulacje pozwolą na szybkie reagowanie na niekorzystne zjawiska występujące na rynku wewnętrznym oraz przyczynią się dodatkowo do ochrony polskiego rynku przed napływem tanich produktów rolnych oraz ochrony przed ich nadmiernym importem    Z poważaniem    Podsekretarz stanu    Jan Wojcieszczuk    Warszawa, dnia 12 lipca 1999 r.